Kadıköy’de sokakta yaşayan Sami Babacan üzülerek söylüyorum ki donarak vefat etmiş. Sami Amcayı tanımıyorum. Karakterini bilmiyorum. Neden sokakta yaşadığını bilmiyorum. Acaba iş mi bulamadığını, yoksa dünyaya mı, insanlara mı küstüğünü bilmiyorum. Vardır bir sebebi… Beni çok ilgilendirmiyor da. Vefat haberlerinin gündemde yer ettiğini gördüm.
Yaşarken yüzüne bakmadığımız, önümüzden geçtiğinde yüzümüzü buruşturduğumuz, belki kokusundan burnumuzu ovuşturduğumuz bu saçı sakalı birbirine karışmış Sami Amca öldükten sonra gündem oldu. Birileri siyasi yorumlarına argüman ettiler. İktidarı suçladılar, kuru ekmek tartışmasına giriştiler. Bazıları gerçekten üzüldü. Kimileri de günah çıkarırcasına sosyal yardım derneklerine, aşevlerine konuyu havale etmiş ve kendilerini elinden birşey gelmez insan olarak yansıtmışlar. Sami Amcayı da suçlayanlar olmuş. Arkadaşlar, adam ölmüş. Kimse donarak ölmeyi rızasıyla tercih etmez. İntihar kastı bile olsa buna dayanılamaz. Kimseye suç bulmayı doğru bulmuyorum. Eğer gerçekten vicdan sahibi insan olsak bu ölümün sorumlusunu kendimiz olarak biliriz.
Vicdanımızda ufak bir ürperme olmuşsa her hava soğuduğunda etrafımıza duyarlı olalım, duyar kasmayalım. Şahsen bu yazıyı sosyal medyada paylaşmaya çekiniyorum. Sami Amcanın cesedi üzerinden site trafiğimin artması, bu yazıda söylediğim duyar kasma modasına alet olacağı endişesiyle sadece sitemde tutacağım. Samimiyeti kaçmasın. Affet bizi Allah’ım! İmanı olanlardan, hükmî şehit mertebesine yükselenlerden eyle. Hakkını helal et Sami Amca!
Mustafa Seçkin 